Κωμικός ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας και θιασάρχης από τους πρωτοπόρους του Αθηναϊκού θεάτρου του 19ου αιώνα που συνέδεσε το όνομά του με το κωμειδύλλιο.

Οι ρίζες του
Ο Ευάγγελος γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά ο πατέρας του Παναγιώτης Παντόπουλος καταγόταν από την Καστανιά Λακωνίας, το σημερινό Καστόρι. Η οικογένεια των Πανταίων ή Παντοπουλαίων της Καστανιάς είναι πολύκλαδη και παλαιά. Ο Παναγιώτης Παντόπουλος ήταν αδελφός του παλαιού ιερέα του χωριού Νικόλαου. Στην σειρά των ιερέων της Καστανιάς, αναγράφεται Παπα-Νικόλαος Παντόπουλος που σύμφωνα με τον λαογράφο Δημ. Καλλιάνη ήταν αδελφός του Παναγιώτη Παντόπουλου και άρα θείος του Ευάγγελου. Στο κοιμητήριο της Καστανιάς υπάρχει οικογενειακός τάφος Παντόπουλου.

Παιδιά του Παναγιώτη Παντόπουλου, ήσαν ο Ευάγγελος, ένας από τους μεγαλύτερους κωμικούς ηθοποιούς της πατρίδας μας, ο Σπύρος, επίσης ηθοποιός και η μικρή αδερφή τους η Μαρίκα . Ο πατέρας τους χρημάτισε πάρεδρος δικαστηρίου και διακρινόταν για την αγάπη που έτρεφε για το χωριό του και την οικογένειά του.
Ο Ευάγγελος Παντόπουλος από μικρό παιδί είχε εκδηλώσει ζωηρή κλίση στο θέατρο, σχημάτιζε θιάσους με τους συμμαθητές του και έπαιζε σε φιλικά σπίτια. Σε ηλικία των 17 ετών εμφανίστηκε σαν επαγγελματίας ηθοποιός και διακρίθηκε σε μεγάλους  κωμικούς ρόλους των ελληνικών κωμειδυλλίων. Για πολλά χρόνια από το 1877 μέχρι τον χρόνο του θανάτου του το 1913 κυριαρχούσε πάνω στη σκηνή. Ο Παντόπουλος για την εποχή του σήμαινε ανεξάντλητη πηγή γέλιου, μέσα από την ψυχή των ανθρώπων, χαρά και αισιοδοξία, και είχε γίνει με την χαριτωμένη μιμητική του τέχνη, ο εμπνευστής των καλύτερων διαθέσεων στον λαό που τον παρακολουθούσε στους κωμικούς του ρόλους με ασυγκράτητο ενδιαφέρον.
Στις θεατρικές περιοδείες που έκανε στην Ελλάδα και στο εξωτερικό δεν λησμόνησε την Καστανιά. Στο 1904 έπαιξε εκεί με τον αδελφό του τον Σπύρο, το ιστορικό έργο «Ο Κολοκοτρώνης Δεσμώτης». Για πρώτη φορά οι συμπατριώτες του βλέπουν τον θρίαμβο του Παντόπουλου. Συγκινητική υπήρξε η υποδοχή του έργου όπου στο τέλος έπεσαν όλοι επάνω στ’ αδέλφια- καλλιτέχνες και τους αγκάλιαζαν, ραίνοντάς τους με άνθη.
Είκοσι χρόνια μετά τον θάνατο του Ευάγγελου Παντόπουλου επισκέφτηκε την Καστανιά, η αδελφή του Μαρίκα Παντοπούλου στις 13 Αυγούστου του 1933, όπως σημειώνει η ίδια στο οικογενειακό ημερολόγιο του Γεωργίου Πανάγου Αντωνάκη. Ήταν πρώτη εξαδέλφη της γυναίκας του δημοδιδάσκαλου Αντωνάκη και γράφει τα ακόλουθα:
«Εις τας 13 του μηνός Αυγούστου 1933, ημέραν Σάββατον, αφίχθην εξ Αθηνών εις την ιδιαιτέραν πατρίδα του πατρός μου Καστανιά, όπου διέμεινα μετά της ανεψιάς μου Μαρίκας Καλαματιανού επί 21 ημέρας εις την οικίαν τής εξ αίματος πρώτης μου εξαδέλφης Αγγελικής (συζύγου του διδασκάλου Γ.Π. Αντωνάκη, ευρούσα αυτήν βαρέως ασθενούσαν».
Σε κατάστιχο με βερεσέδια που κρατούσε έμπορος της Καστανιάς το 1840 αναγράφεται Αλέξανδρος Παντόπουλος. Και ο βιογράφος του Ευάγγελου Παντόπουλου σημειώνει: «Απέθανεν το 1913 φτωχός, νοσηλευόμενος ως άπορος στο Δημοτικό Νοσοκομείο Αθηνών».
Έτσι πικρά ετελείωσεν την ζωήν του ο μεγάλος αυτός καλλιτέχνης, ο μάγος του θεάτρου, που σκορπούσε το γέλιο σε χιλιάδες ανθρώπους!

Η εποχή του και το κωμειδύλλιο
Στο τέλος του 19ου και στην ανατολή του 20ου αιώνα αρθρώνονται ανησυχίες στην εγχώρια δραματουργία. Γίνονται πειραματισμοί σε διαφορετικά είδη του δραματικού λόγου, όπως Επιθεώρηση, Διάλογος, Μονόλογος και Αστική Κωμωδία, με κοινό παρονομαστή τον προβληματισμό για τη φύση και τη θέση του καλλιτέχνη καθώς και για την ύπαρξη εγχώριας υποκριτικής τέχνης της Μπελ επόκ.
Διατυπώνονται αυτές οι ανησυχίες, σε έργα του Μ. Λάμπρου, του Ν. Λάσκαρη, του Γρηγ. Ξενόπουλου καθώς και στο έργο του Ευάγγελου Παντόπουλου «Ηθοποιός» (1896/1889).
Οι νέοι προβληματισμοί γύρω από τη θέση και τη φύση του ηθοποιού, για τη σχέση ζωής και σκηνικής τέχνης αλλά και για την απειλή εναντίον των χρηστών ηθών που φέρνουν οι ζωηρές θεατρίνες, διατυπώνονται σε κάθε ευκαιρία. Οι επιθεωρησιογράφοι σατιρίζουν την εμμονή σε παρωχημένο δραματολόγιο, στοχεύουν στην υπονόμευση του βεντετισμού τον οποίο υπηρετεί μια μάλλον παρωχημένη υποκριτική τέχνη που παραμένει καθηλωμένη στον στόμφο( (γλωσσικό- εκφραστικό- κινησιολογικό). Ο Μ. Λάμπρος δεν σατιρίζει μόνο την έπαρση που καλλιεργείται στους κόλπους των αυτοδίδακτων αλλά στηλιτεύει και την ανησυχία ηγετικών κύκλων της Αθήνας για τις προτιμήσεις του θεατρικού κοινού που τρέχει προς το ελαφρό, αφήνει το δράμα και θέλει το άσμα. Δεν θέλει υψηλές έννοιες, προτιμά εφήμερη απόλαυση, δεν θέλει σπουδή, θέλει γέλωτες.
Υπήρχε η βεντετοκρατία από τη μια και οι νεορομαντικοί από την άλλη. Ανάμεσα στους τελευταίους βρίσκεται ο Ξενόπουλος τηρώντας πάντα τις αποστάσεις από τις ακρότητες και παραμένοντας στην ισορροπία της μέσης οδού. Κατά τη διάρκεια της εκρηκτικής άνθησης του κωμειδυλλίου διαπιστώνει ότι «δια την ελληνικήν σκηνήν ανέτειλε νέα εποχή, εποχή υπάρξεως και χειραφετήσεως», αναγνωρίζοντας ανάμεσα στους συντελεστές αυτής της εποχής μια καινούργια γενιά ηθοποιών. Υποδέχεται τις νεορομαντικές τάσεις και θαυμάζει ανεπιφύλακτα τον Παντόπουλο, ο οποίος πιστεύει πως η πραγματικότητα πρέπει να τροφοδοτεί την τέχνη και ο καλλιτέχνης πρέπει να την παρατηρεί με ζήλο.
 Ο Παντόπουλος στρέφει την προσοχή του ηθοποιού στην παρατήρηση της πραγματικότητας με γνήσιο ηθογραφικό ενδιαφέρον. Θέλει την τέχνη να αντλεί τους χυμούς της από την καθημερινότητα και τον καλλιτέχνη να εργάζεται χωρίς αυταπάτες, όπως ένας αφοσιωμένος τεχνίτης, ο οποίος πρέπει να κουραστεί για να εξασφαλίσει το ψωμί του και τις προϋποθέσεις που τον καθιστούν αξιοσέβαστο. Ο Παντόπουλος μαθαίνει από ευρωπαίους ηθοποιούς και προσαρμόζει τις αξιώσεις Ευρωπαίων στα εγχώρια ηθογραφικά ζητούμενα. Ζωγραφίζει τη βιοπάλη, την καθημερινότητα του ίδιου του ηθοποιού που είχε περιπέτειες στο επάγγελμά του, αποτυχίες και αναβολές των παραστάσεων που προέρχονταν από την αδιαφορία του κοινού ή από τις καιρικές συνθήκες.
Λίγο πριν εκπνεύσει ο 19ος αιώνας, στην περίπτωση του Παντόπουλου, αποτυπώνεται η αμείλικτη πραγματικότητα. Ο καταξιωμένος επαγγελματίας χωρίς να θαμπωθεί από τη λάμψη που του χάρισε ο θρίαμβος του κωμειδυλλίου, προσπαθεί να στερεώσει την ταυτότητα του ηθοποιού. Δεν μπορεί επομένως να συμμεριστεί την αγωνία του Ξενόπουλου, ο οποίος βλέπει στο πρόσωπό του έναν ταλαντούχο καλλιτέχνη να χαραμίζεται χωρίς άξια «ρόλα». Αναγνωρίζοντας τους περιορισμούς του καιρού και του τόπου παραμένει προσηλωμένος στην ταπεινή, χωρίς ιδεοληπτικές αξιώσεις, ψυχαγωγική λειτουργία του θεάτρου.
Γι’ αυτό θα απαντήσει με αφοπλιστική απλότητα στον Ξενόπουλο: «εγώ δεν είμαι καλλιτέχνης είμαι παληάτσος». Η φράση αυτή αποδίδεται στον Ευάγγελο Παντόπουλο σε μια προσωπική τους συνομιλία.

Η συμβολή του κατ’ εξοχήν κωμειδυλλιακού ηθοποιού Ευάγγελου Παντόπουλου στη διαμόρφωσή του, ήταν καθοριστική
Το κωμειδύλλιο που παίχτηκε «Τύχη της Μαρούλας», δεν είχε αρχικά προβλεφτεί να περιέχει ιδίωμα στους διαλόγους αλλά φαίνεται ότι εμπλουτίστηκε αναγκαστικά μ’ αυτό, λόγω της εξαιρετικής επίδοσης του Παντόπουλου σε σχετικούς ρόλους. Η τεράστια εμπορική επιτυχία του κωμειδυλλίου άλλαξε τα ζητούμενα της υποκριτικής και απαίτησε από τους Έλληνες ηθοποιούς πέρα από την προσαρμογή σε ένα φυσικότερο ύφος, ένα επί πλέον προσόν την μελωδική φωνή, όχι στην απαγγελία πια αλλά στο τραγούδι.
Το κωμειδύλλιο είναι μουσική κωμωδία με ηθογραφικό περιεχόμενο. Η μεγάλη του ακμή σημειώθηκε γύρω στο 1890 και δημιουργήθηκε μετά από «ανελέητη» μίμηση ανάλογων ευρωπαϊκών ειδών. Κάθε έργο ήταν δυνατόν να περιέχει δεκαπέντε, είκοσι ή και περισσότερα τραγούδια, ανάλογα με την έκτασή του. Τα τραγούδια αυτά γράφονταν πάνω στα ιταλικά και γαλλικά πρότυπα, ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις οι μουσικοί δεν δίσταζαν να ξεσηκώσουν αυτούσιες τις πιο δημοφιλείς και αγαπητές μελωδίες του ευρωπαϊκού λυρικού θεάτρου της εποχής.
Η κίνηση αυτή όμως είναι παλαιότερη αφού το ελληνικό αστικό κοινό, σε μια προσπάθεια να οικειοποιηθεί την ευρωπαϊκή διασκέδαση, αυτοσχεδίαζε ελληνικά λόγια πάνω στις ελκυστικότερες μελωδίες που άκουγε από τους μετακαλούμενους ξένους θιάσους.
 Ο Ευάγγελος Παντόπουλος έχει χαρακτηριστεί ως ο ηθοποιός που απάλλαξε το ελληνικό θέατρο από τον στόμφο παλαιότερων εποχών. Ο ίδιος πίστευε πως κάθε υπερβολή αποτελεί κατάχρηση
Ο Παντόπουλος έθεσε σε νέα βάση την υποκριτική όχι μόνο υιοθετώντας τη νέα ρεαλιστικότερη γαλλική σχολή αλλά φτάνοντας σε θαυμαστά αποτελέσματα σε μεγάλη ποικιλία τύπων. Κέρδισε την αποδοχή ακόμη και των κριτικών εκείνων που καταδίκαζαν τον αυτοδίδακτο ηθοποιό καθώς έδειξε μια συγκρότηση και μια τεράστια αίσθηση ευθύνης κατά την άσκηση του υποκριτικού του έργου. Ξεκίνησε την καριέρα του σαν σκηνογράφος μετά από σπουδές στο Πολυτεχνείο. Παρακολούθησε μαθήματα μουσικής και απαγγελίας στο Ωδείο Αθηνών και οδήγησε τον θίασό του σε ένα θαυμαστό επίπεδο αρτιότητας και πειθαρχίας. Καθιέρωσε επίπονες πρόβες καταπολεμώντας την επιπολαιότητα και προχειρότητα των συναδέλφων του, απαιτούσε ακρίβεια στην κίνηση σημειώνοντας με κιμωλία τα βήματα των ηθοποιών στο δάπεδο της σκηνής, απαιτούσε με σχολαστικότητα την τήρηση της διδασκαλίας που έκανε στις πρόβες, ενώ ακόμη και κατά τη διάρκεια της παράστασης έδινε με σήματα τις ομαδοποιήσεις των ηθοποιών γύρω απ’ αυτόν. Στην τήρηση των παραπάνω δεν δίσταζε να εξαντλήσει όλη του την αυστηρότητα και να φτάνει μέχρι τη χειροδικία.
Οι εκπρόσωποι της νέας υποκριτικής γενιάς έχουν στο ρεπερτόριό τους κωμειδύλλια της αφελούς σχολής, καλοφτιαγμένες αστικές κωμωδίες και έργα με κοινωνική θέση.

Ο Παντόπουλος μορφώθηκε στο μεγάλο σχολείο της περιοδείας.
Όταν έφτασε στην Αθήνα είχε συμπληρώσει μια δεκαετία θεατρικής ζωής στην επαρχία και το εξωτερικό. Στη Ζάκυνθο ήρθε σε επαφή με το πρώιμο ζακυνθινό κωμειδύλλιο, εμπειρία που χρησιμοποιούσε αργότερα στην Αθήνα. Η επίδραση των ιδεών του Ν. Πολίτη και μια γενικότερη νέα ηθογραφιική εξόρμηση που επηρεάστηκε από την ανάλογη κίνηση στη Δυτική Ευρώπη έφερε τις υποκριτικές του επιδόσεις στο κέντρο των εξελίξεων. Φαίνεται ότι ο Κορομηλάς έγραψε γι’ αυτόν την «Τύχη της Μαρούλας», κι από κει κι έπειτα η τύχη του ηθοποιού συνδέθηκε με το νέο είδος. Ο Δημήτριος Κόκκος, που πήρε τη σκυτάλη από τον Κορομηλά στη συγγραφή κωμειδυλλίων, φανατικός επίσης θαυμαστής του Παντόπουλου, ήρθε σε στενή συνεργασία μαζί του με αποκορύφωμα ένα ταξίδι στην Ύδρα για να μελετήσουν το τοπικό ιδίωμα και να το χρησιμοποιήσουν στον καπετάν Γιακουμή που έγραφε ο Κόκκος.. Το υδραίικο ιδίωμα δεν αποτυπώνεται γνήσιο στο κείμενο αλλά περιορίζεται σε ελάχιστες λέξεις. Πιθανότερος λόγος για την υποχώρηση αυτή είναι ο φόβος επαλήθευσης των θεωριών του Φαλμεράγιερ, αφού, ακόμη και σήμερα στην Ύδρα μιλιέται το αρβανίτικο ιδίωμα, απείρως πλουσιότερο σε ιδιωματικές λέξεις από το καταγεγραμμένο στο εν λόγω κωμειδύλλιο. Το κείμενο άλλωστε δεν χρησίμευσε ποτέ στον Παντόπουλο σαν παρτιτούρα που έπρεπε να εκτελέσει με ακρίβεια. Ο αυτοσχεδιαστικός του οίστρος το περιόριζε να λειτουργήσει σαν υπόμνημα. Από το αυθεντικό ιδίωμα κρατούσε μερικές χαρακτηριστικές λέξεις και κυρίως ένα ηχοχρωματικό χαλί. Άλλωστε η χρήση του ιδιώματος στη γνησιότερη εκδοχή του δεν θα επέτρεπε στο κοινό να τον καταλάβει.
Μετά τον θάνατο του Κόκκου ο Παντόπουλος μένει ο βασικός συνεχιστής της κωμειδυλλιακής παράδοσης οπότε προσθέτει κι εκείνος ένα έργο σ’ αυτήν ως συγγραφέας «Η νύφη της Κούλουρης» το 1895 στο οποίο το σημαντικότερο στοιχείο είναι ο τύπος του χωροφύλακα Ζουλαχμάκη, μείγμα κωμικής αυτοπεποίθησης, αυταρχισμού και αφέλειας που γνώρισε μακροημέρευση σε όλα τα είδη του θεάτρου.

Η ακμή του νέου είδους όμως βαίνει προς το τέλος της κι ο Παντόπουλος αναδεικνύεται εδώ ηθοποιός με τη μεγαλύτερη ευελιξία και προσαρμοστικότητα στις νέες τάσεις. Αφού έχει διαπλάσει μερικούς απαράμιλλους τύπους (Μπάρμπα- Λινάρδος, Ζαχαρίας στην Οικογένεια Παραδαρμένου, δάσκαλος στο Ζητείται Υπηρέτης του Μπάμπη Άννινου) πρωτοστατεί στις πρώτες απόπειρες της Επιθεώρησης (Υπαίθριο Αθήναι 1894-5 και Εδώ κι Εκεί 1905) στην ελληνική σκηνική απόδοση της ξένης οπερέτας αφού πρώτος παίζει στην Ελλάδα την Εύθυμη χήρα του Λέχαρ (1909) που σηματοδοτούσε κομβικές εξελίξεις στο είδος, περνά με άνεση από το πρωτοποριακό- τότε, κλασικό σήμερα- ρεπερτόριο (παίζει υποδειγματικά τον πάστορα Μάντερς στους Βρυκόλακες του Ίψεν, περιλαμβάνει στο ρεπερτόριο της περιοδείας τη Νόρα) στον Σαίξπηρ (Φάλσταφ, Πολώνιος στον Άμλετ) εμπνέει τον Ξενόπουλο να γράψει στα μέτρα του ένα από τα πρώτα δείγματα ψυχογραφικού ρεαλισμού, τον «Ψυχοπατέρα».  Όμως στα μάτια των Αθηναίων που αναζητούσαν τώρα τον κοσμοπολιτισμό, το θέαμα και τη φαντασμαγορία στο θέατρο, είχε συνδεθεί με το ξεπερασμένο πια Κωμειδύλλιο. Πλήρωσε ακριβά τη μεταστροφή των προτιμήσεων του κοινού, παρά το γεγονός ότι αφουγκραζόταν με προσοχή κάθε καινούργια τάση.
Όπως ακριβώς ο Λεκατσάς ή ακόμη κι ο Δ. Ταβουλάρης, ο Παντόπουλος τέθηκε εκτός δράσης λόγω των γοργών ανακατατάξεων στη θεατρική ζωή, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες να εκσυγχρονιστεί, απλά γιατί οι παλιότερες επιτυχίες τον είχαν εντάξει σε μια συγκεκριμένη εποχή. Καθώς το κοινό αστικοποιούνταν με γοργούς ρυθμούς κι ο καταναλωτισμός έκανε τα πρώτα του βήματα, αρεσκόταν σε μια συνεχή ανανέωση τάσεων και προτιμήσεων, από την ένδυση ως την υποκριτική.

Εκτός από ηθοποιός ήταν και στιχουργός.
Έγραψε τραγούδια, όπως : «Απογοήτευσις», «Διωδία», «Κλαις μα δεν το μαρτυράς», «Λενιώ», «Λενιώ- Μίχος», «Μίχος», «Παγώνα», «Παγώνα και Μίχος», «Σαν χλωμό αστέρι», «Στα γαλανά σου τα νερά», «Στρόβιλος», «Το Τσομπανόπουλο», «Χορός γυναικών», «Χορωδία», «Ψεύτικα φιλιά» λέγεται και «Καρδιά μου μη μαραίνεσαι». Σε αρκετά από αυτά ήταν συνθέτης, θιασάρχης και ηθοποιός. Ήταν τραγουδιστής στο έργο «Τράτα του Καπετάν Κωνσταντή» τους «Ψαράδες», το «Ξύσου» στο έργο «Γερο Ξούρης», Δεκανέας Μαργαρώ» στο έργο «Λίγο απ’ όλα», «Χορός γυναικών» - «Μίχος»- «Σαν χλωμό αστέρι»- «Στα γαλανά σου τα νερά» -«Χορωδία» στη «Νύφη της Κούλουρης», «Το τραγούδι των οπερεττών», «Άσμα νεονύμφων», «Ονηλάτες», «Τα καπέλα», «Ο καπετάν Γιακουμής», «Ελένη Μιχάλης», «Άσμα γερω Νικόλα», «Μαρουλιώ», ‘Μπάρμπα Λινάρδος- Μαρούλα».

Θεατρικές παραστάσεις στις οποίες έχει παίξει
Η περί όνου σκιάς δίκη 1887
Η τύχη της Μαρούλας 1889
Οι Μυλωνάδες 1889
Ζητείται υπηρέτης 1891
Βρυκόλακες 1894
Η νύφη της Κούλουρης 1896
Η κυρία δε με μέλει 1907

Μεταξύ των έργων που δίδαξε από σκηνής αξίζει ν΄ αναφερθούν: "Κωμωδία των παρεξηγήσεων" του Σαίξπηρ, (1887), με συμπρωταγωνιστή τον Σπύρο Ταβουλάρη, "Η τύχη της Μαρούλας" (1888) και "Το τέλος της Μαρούλας" γνωστά και με τον τίτλο "Μπάρμπα Λινάρδος" (1890) του Δ. Κορομηλά, "Η λύρα του Γέρο-Νικόλα" (1891), "Ζητείται υπηρέτης" (1891) του Μπ. Άννινου, "Ο Καπετάν Γιακουμής" (1892) και "Γάμος δια φόλας" (1892) του Δ. Κόκκου, "Το πικ-νικ" (1892), "Οικογένεια Παραδαρμένου" (1892), και "Η νίκη του Λεωνίδα" (1893) του Μπ. Άννινου, καθώς και "Ο Γενικός Γραμματέας" (1893) και "Υπαίθριοι Αθήναι" (1894) του Η Καπετανάκη
 
Η επιτυχία του Παντόπουλου, αν και αυτοδίδακτος, οφειλόταν κυρίως στη μελέτη και επιμέλεια της ηθογραφίας και γενικά στην εργατικότητά του στη φυσικότερη απόδοση των χαρακτήρων που υποδυόταν, που όμως προκάλεσαν τον φθόνο και τις επιθέσεις των ανταγωνιστών του.
Τελικά πέθανε φτωχός και ξεχασμένος (άπορος) στο Δημοτικό Νοσοκομείο της Αθήνας. Έτσι πικρά ετελείωσεν την ζωήν του ο μεγάλος αυτός καλλιτέχνης, ο μάγος του θεάτρου, που σκορπούσε το γέλιο σε χιλιάδες ανθρώπους, ο δικός μας  Ευάγγελος Παντόπουλος, ο ηθοποιός που ταύτισε το όνομά του με το κωμειδύλλιο

Το τσοπανόπουλο
Δημώδες "άσμα δια κλειδοκύμβαλον" του 1903 (+-) σε μουσική Νίκου Κόκκινου και στίχους Ευάγγελου Παντόπουλου. Λέγεται και "Τσομπανάκος είμ' ο δόλιος". Πίνακες Renoir, Van Gogh, Bruegel κλπ

<

Συνοψίζοντας:

Ζωή και Πρώιμη Καριέρα
Ο Ευάγγελος Παντόπουλος γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1860 στην Αθήνα.
Ξεκίνησε το θεατρικό του ταξίδι το 1877 σε ηλικία 17 ετών.
Αρχικά ασχολήθηκε με ερασιτεχνικές παραστάσεις, απέκτησε εμπειρία σε διάφορους θεατρικούς ρόλους.
Η πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση ήταν στο Αίγιο, παίζοντας τον ρόλο του Ιακώβ στην ταινία «Σάρα και Κάρλος».

Θεατρική Ανάπτυξη
Ο Παντόπουλος εντάχθηκε σε θεατρική ομάδα το 1878, παίζοντας στη Ζάκυνθο και αργότερα στην Πάτρα.
Αντιμετώπισε προκλήσεις, συμπεριλαμβανομένης της ζήλιας από τους συνομηλίκους, που οδήγησαν σε προσωρινές αποτυχίες στην καριέρα του.
Εργάστηκε ως κοσμηματοπώλης και ζωγράφος για να συντηρήσει τον εαυτό του σε δύσκολες στιγμές.
Το ταλέντο του αναγνωρίστηκε, οδηγώντας σε ευκαιρίες σε διάφορες θεατρικές παραγωγές.

Αξιοσημείωτες Ερμηνείες και Συνεργασίες
Απέκτησε εξέχουσα θέση στη θεατρική σκηνή μέχρι το 1880, ερμηνεύοντας σε διάφορα θεατρικά έργα και κερδίζοντας την αναγνώριση του κοινού.
Συνεργάστηκε με αξιοσημείωτες προσωπικότητες όπως ο Δημήτρης Κορομηλάς και συμμετείχε σε παραγωγές πρωτότυπων ελληνικών έργων.
Οι ερμηνείες του σε κωμωδίες, ιδιαίτερα στην «Κακή ώρα», ανέδειξαν το κωμικό του ταλέντο και τράβηξαν την προσοχή.

Αναγνώριση και Αντίκτυπος
Μέχρι το 1882, ο Παντόπουλος αναγνωρίστηκε ως σημαντική προσωπικότητα στο ελληνικό θέατρο, με αυξανόμενη φήμη.
Οι ερμηνείες του συνέβαλαν στην εξέλιξη της ελληνικής κωμωδίας και των θεατρικών τεχνών στα τέλη του 19ου αιώνα.
Ήταν γνωστός για την ικανότητά του να προσελκύει το κοινό και την αφοσίωσή του στην τέχνη της υποκριτικής.

Συμπεράσματα και Κληρονομιά
Το ταξίδι του Παντόπουλου αντικατοπτρίζει τους αγώνες και τις νίκες ενός καλλιτέχνη στο εξελισσόμενο τοπίο του ελληνικού θεάτρου.
Η κληρονομιά του περιλαμβάνει το άνοιγμα του δρόμου για τις μελλοντικές γενιές ηθοποιών και τη συμβολή στον πολιτιστικό ιστό των ελληνικών παραστατικών τεχνών.

ΠΗΓΗ: Ο Ευάγγελος Παντόπουλος από το 1877 ώς το 1882 (2001)
Στο: Ιωσήφ Βιβιλάκης (επιμ.), «Δάφνη. Τιμητικός τόμος για τον Σπύρο Α. Ευαγγελάτο», Αθήνα, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών Πανεπιστημίου Αθηνών, Εκδόσεις Ergo, 2001, σ. 125-140.