Κείμενο: Ευαγγελία Πάντου Αρχαιολόγος της 5ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων

Αξιόλογο δείγμα θρησκευτικής πνοής και λαϊκής καλλιτεχνικής έκφρασης αποτελεί το ξυλόγλυπτο τέμπλο του ναού της Γέννησης της Θεοτόκου (ενοριακού), στο Καστόρι Λακεδαίμονος.

Γράφει η Άβα Μπουλούμπαση-Ιστορική ερευνήτρια

Η κατηγορία/ες [ως «θεμελιώδεις έννοιες ή μορφές σκέψεις που εκφράζουν τις πιο ουσιώδεις σχέσεις ανάμεσα στα αντικείμενα της γνώσης και της νόησης» αλλά και ως πρόταση που ενοχοποιεί κάποιον για κάτι»¹], περί «αντισημιτισμού», παρουσιάζεται όλο και συχνότερα στον καθημερινό δημόσιο λόγο.

Γράφει η Άβα Μπουλούμπαση, Αρχιτέκτων-Ιστορική ερευνήτρια

Από αφηγήσεις παλαιότερων μαθαίνουμε ότι παλιά οι Αποκριές στο χωριό γιορτάζονταν στις γειτονιές (τότε το χωριό κρατούσε κόσμο), με άναμμα φωτιάς και φαγητό και πιοτό συλλογικής προσφοράς.

Μερικές σκέψεις για το θλιβερό γεγονός της Πέμπτης 14 Μαρτίου.

Τα γεγονότα: Ο Χ. βρέθηκε νεκρός το πρωί της Πέμπτης. Ως το επόμενο Σάββατο, δηλαδή για πάνω από 48 ώρες, η εκκλησία στην Καστανιά δεν αντέδρασε.

Κατά τη διάρκεια αυτού του 48ωρου η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, είτε Καστανιωτών είτε και από άλλα κοντινά χωριά σχολίαζε αρνητικά το γεγονός.

(Άβα Μπουλούμπαση, σε μεταπτ. για τη ΔΗΜΟΣΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, επιβλ.καθ.Πολυμέρης Βόγλης)

Στη διαδικασία μετατροπής της μνήμης σε ιστορία, συναντώνται, συχνά συγκρουσιακά, η συλλογική μνήμη (ως βιωμένη εμπειρία) με την επίσημη μνήμη (ως “διαδικασία (ανά) κατασκευής του παρελθόντος”) με βάση τις ανάγκες της ιστορικοπολιτικής συγκυρίας”(1) .

Γράφει η Άβα Μπουλούμπαση

   Το ‘δεν ξέρω’, ‘δεν είμαι βέβαιος’, ‘προτείνω’ κτλ. δεν δείχνει την αδυναμία ενός μελετητή, αλλά την ερευνητική του εντιμότητα. Βάλτερ Πούχνερ

     Σε σημείωμα της Επιτρ. Διαχείρισης της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Καστορείου τον Ιανουάριο του 2019 γράφαμε για την προσπάθειά μας, από το μακρινό 1985, να ξαναζωντανέψουμε την παλιά Μουτζουροδευτέρα του χωριού και την απεύθυνσή μας στους παλαιότερους για να ξαναβρούμε το νήμα με το -προσωρινά- παραμελημένο παρελθόν.

Γράφει η Άβα Μπουλούμπαση

Η έναρξη μιας ακόμη προεκλογικής περιόδου, που δεν προοιωνίζει μεγάλες και ουσιαστικές αλλαγές, τουλάχιστον ως προς τα κεντρικά επίδικα, αναδεικνύει ένα μεγάλο έλλειμμα συνολικά της ελληνικής, αλλά και της τοπικής μας κοινωνίας: την έλλειψη δημόσιου “χώρου” ελεύθερου διαλόγου των πολιτών(συμπεριλαμβάνοντας σε αυτούς όσους-ες ζούν και εργάζονται στη χώρα μας).

Στο τεύχος 47 (Ιανουαρίου-Μαρτίου 2020) του ΠΟΛΥΔΕΥΚΗ, σελίδες 16-17, δημοσιεύτηκε το άρθρο που μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Μέχρι σήμερα, τέλη Ιουλίου, η αντίδραση (θετική ή αρνητική) φορέων ή ανθρώπων ήταν ανύπαρκτη.