Εν τω αρχείω της παρά την Καστανιάν ιεράς Μονής Καστρίου, εκτός άλλων εγγράφων σπουδαιοτάτων, υπάρχει και επιστολή, την οποίαν ο ποιητής Παναγιώτης Σούτσος απέστειλε προς την αδελφότητα της Μονής εκ Μιστρά το 1832 επ’ ευκαιρία γενναίας εισφοράς την οποίαν κατέβαλεν η Μονή εκ του ιδίου ταμείου δια τας κοινάς της πατρίδος ανάγκας, εις ας ανέκαθεν, και προ της επαναστάσεως και κατ’ αυτήν ήρχετο αρωγός πρόφρων.
Την επιστολήν ταύτην εθεωρήσαμεν καλόν να ανακοινώσωμεν εις τους ημετέρους αναγνώστας δια το λακωνικόν και αδρόν της εκφράσεως και τας ωραίας ιδέας τας οποίας ο εθνικός ποιητής αποτυπώνει γράφων προς του ερημίτας του Καστρίου.
Ιδού η επιστολή:
«…Επεθύμουν και εγώ να είχομεν συγκοινωνίαν. Ο ερημιτικός βίος τον οποίον ζήτε τρέφει την αρετήν και την αφοσίωσιν του ανθρώπου προς την Θείαν Πρόνοιαν. Σας φθονώ δια την ησυχίαν σας και από την παραζάλην του κοινωνικού βίου, σας επεύχομαι γαλήνην παθών, αν και ως ευχή νέου ανθρώπου δυσκόλως εισακούεται».
Τη 29η Ιουλίου 1832
Από Μισθρά
Ο πνευματικός υιός
ΠΑΝ. ΣΟΥΤΣΟΣ
ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΙΚΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 1902 σελ. 74
ΕΡΕΥΝΑ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΘΕΟΔΩΡΑ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
