Φαίδ. Μαλιγκούδης

Αναδημοσιεύουμε το παρακάτω άρθρο του Φ. Μαλιγκούδη δεδομένου πως περιέχονται σημαντικές πληροφορίες και για τοπωνύμια της περιοχής μας.

"Στην ενότητα αυτή θα προσπαθήσουμε, τονίζοντας τις ιστορικές εκφάνσεις μερικών σλαβικών τοπωνυμίων του ελλαδικού χώρου, να καταδείξουμε την αξία που έχει η μελέτη των τοπωνυμίων για την ιστορική έρευνα. Όπως είναι γνωστό, η διείσδυση των σλαβικών φύλων στη Βαλκανική έχει ήδη φθάσει, γύρω στα μέσα του 7ου αιώνα, στο νοτιότερο σημείο της Χερσονήσου, στην Πελοπόννησο(1). Σε ορισμένες περιοχές της βυζαντινής αυτής επαρχίας τα φύλα αυτά εγκαταστάθηκαν μόνιμα και διατήρησαν τη γλωσσική τους ταυτότητα για ένα μακρό χρονικό διάστημα, έως, το αργότερο, τα μέσα περίπου του 15ου αιώνα.

Γράφει η Ελένη Μιχαλοπούλου

Η μυστηριακή γιορτή ΥΑΚΙΝΘΕΙΑ των αρχαίων Σπαρτιατών είχε την τιμητική της παρουσίαση το Σάββατο 1 Ιουλίου στο αμφιθέατρο που έχει κατασκευάσει σ’ έναν εκπληκτικό χώρο στη θέση ΣΠΑΝΤΙΔΟΥ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ο σπουδαίος Καθηγητής Μοριακής Βιολογίας Δημήτρης Σπαντίδος με καταγωγή από τον Άγιο Κων/νο (Ρεγκόζενα) των Βορείων Δήμων. Η ανάγνωση της πρόσκλησης ήταν άκρως δελεαστική για να μας κάνει να παραβλέψουμε το μακρινό της διαδρομής μέσα από τις αλλεπάλληλες στροφές του Γεωργιτσίου και στη συνέχεια να χαθούμε εν μέσω του ισχυρού καύσωνα μέσα στο σύννεφο της σκόνης του χωματόδρομου.

Γράφει ο Ευάγγελος Ανδριανός

Σε απόσταση είκοσι πέντε χιλιομέτρων βορείως της Σπάρτης και κοντά στη δεξιά όχθη του Ευρώτα είναι το χωριό Πελλάνα, στη θέση ακριβώς που ήταν χτισμένη η αρχαία Πελλάνα. Στη βόρεια άκρη του χωριού υπάρχουν δύο λαξευτοί μυκηναϊκοί τάφοι, μοναδικοί στο είδος τους γιατί είναι λαξευτοί και σε μεγαλύτερο μέγεθος από τους τάφους των Μυκηνών και της Πύλου που είναι κτιστοί θολωτοί.

Γεννημένος στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας το 1895, ο Κόντογλου αναδείχθηκε σε έναν από τους κορυφαίους Έλληνες ζωγράφους και πνευματικούς δημιουργούς του 20ού αιώνα. Νέος ταξίδεψε σε πολλές χώρες της Ευρώπης, όπου γνώρισε και σπούδασε τη «δυτική» λεγόμενη ζωγραφική, αλλά τελικά αφιερώθηκε στη βυζαντινή τέχνη και ιδιαίτερα στην αγιογραφία, που γνώρισε σε βάθος όταν επισκέφθηκε το 1923 το Άγιον Όρος.

Γεννήθηκε το 1874 στο Καστόρι της Σπάρτης (τότε λεγόταν Καστανιά), όταν ο πατέρας του υπηρετούσε εκεί ειρηνοδίκης, και στη συνέχεια πήγαν στη Σπάρτη, στα Λεβέτσοβα (Κροκεές), στους Μολάους, το Γύθειο. Έτσι ο Σπήλιος από παιδάκι μαζί με τον αδελφό του Κωστή γνώρισαν όλες τις ομορφιές του Ταϋγέτου και την Ανατολική πλευρά της καταγωγής τους και την Δυτική όπου τα παππουδικά τους (Καρδαμύλη - Ανδρούβιτσα). Τα δύο αδέλφια πιο βαθειά από κάθε σύγχρονό τους Μανιάτη νιώσανε την λαλιά του Ταϋγέτου και της Μάνης.

Γράφει η Θεοδώρα Πελεκάνου-Δαρειώτη, φιλόλογος

Ο Γενάδιος στο Φυτολογικό λεξικό του, στηριζόμενος σε αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, (Ξενοφώντας, Λυσίας, Αριστοτέλης, Αριστοφάνης, Ηρόδοτος, Αιλιανός), αναφέρεται στην ήμερη ελιά που στην αρχαιότητα ονομαζόταν μορία.

Μετά τη συμφωνία της Λωζάνης στις 30 Ιανουαρίου 1923, μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, για ανταλλαγή των χριστιανών του Πόντου και των μουσουλμάνων που ζούσαν στην Ελλάδα, άρχισε το δύσκολο και επίπονο οδοιπορικό των προγόνων μας από τα πατρογονικά τους εδάφη, όπου επί σειρά αιώνων έζησαν και μεγαλούργησαν, προς τη μητέρα  Ελλάδα.

Ξεκίνησε λοιπόν το καραβάνι της προσφυγιάς από τη Λιβερά της Τραπεζούντας  (η οποία Λιβερά ήταν κωμόπολη και έδρα της Μητροπόλεως Ροδόπολης), με μισθωμένα κάρα και φορτωμένοι με ελάχιστα προσωπικά αντικείμενα, με πρώτο και κύριο τις εικόνες από τα εικονοστάσια των σπιτιών τους, με προορισμό το άγνωστο, την επίπονη πορεία της προσφυγιάς.

Μετά από πορεία έξι (6) ωρών από τη Λιβερά έφθασαν στο λιμάνι της Τραπεζούντας, όπου θα επιβιβασθούν στα πλοία που θα τους έφερναν στην Ελλάδα.

(Ολόκληρο το κείμενο σε μορφή pdf μπορείτε να διαβάσετε ή να κατεβάσετε εδώ)

Στο τεύχος 47 (Ιανουαρίου-Μαρτίου 2020) του ΠΟΛΥΔΕΥΚΗ, σελίδες 16-17, δημοσιεύτηκε το άρθρο που μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Μέχρι σήμερα, τέλη Ιουλίου, η αντίδραση (θετική ή αρνητική) φορέων ή ανθρώπων ήταν ανύπαρκτη.
Η εξήγηση για  την ανυπαρξία όποιας αντίδρασης μπορεί, πιθανόν, να ερμηνευτεί με διάφορους τρόπους. Όμως, κατά την άποψη του γράφοντος, η προφανέστερη ερμηνεία του φαινομένου πρέπει να αποδοθεί στο, ας το πούμε, «σύνδρομο των καλών προσκόπων».